De Regenboog

De Regenboog


Column voor magazine HAPPINEZ

‘Kijk mama, een regenboog’, dochter Zonneke holt naar buiten. ‘Wacht even…’hoor ik mezelf afwezig zeggen met mijn ogen op mijn computerscherm. Ik ben bezig met een column over moeders die het leven niet meer leven, maar organiseren. Met hun blik op de klok die altijd voor lijkt te lopen. ‘Ik kom zo.’

Bij elke lezing is het een thema in de zaal; de overdosis taken die vrouwen zichzelf opleggen. Naast die van perfecte mama, geliefde, fitnessgodin, kokkin, vriendin, verhuizer, verzorger, oppasmoeder, 0klaar-over, pleinwacht, voorleesmama, administrateur, pr-dame, schilder kunnen we tegenwoordig ook onze volgers niet teleur stellen, onze Facebookvrienden niet zonder update laten zitten, laat staan de zakelijke contacten op LinkendIn. Konden we ons er in de tijd van Hyves er nog vanaf maken met een krabbel per week. Nu twitteren we dat we ‘qualitytime’ met ons kind hebben. Waarna er elke vijf minuten een update volgt. ‘Nog vijftig puzzelstukjes!’ laten we andere moeders weten. ‘Nog tien!’

Een maximum van vijf levenstaken is ideaal voor wie echt voor dromen wil gaan. Het getal staat in de natuur voor harmonie. Dieren kunnen tot vijf tellen (dat moet je even van me aannemen, dat hebben ze ontdekt na een test met vogeleieren) daarna volgt er chaos. Vijf taken dus, die je vol liefde en overgave doet. Dan kun je die moeder zijn die met haar kind in fonteinen danst. Een geliefde die fundering geeft aan de luchtkastelen van de ander. Een organisator van eigen wilde dromen. Een vriendin die je jezelf ook zou gunnen. Een hardloper in de ochtenddauw. Als je weet welke vijf taken er op dit moment voor jou zijn weggelegd kun je makkelijker zeggen: de rest even niet. Alleen dat geeft al een gevoel van vrijheid. Dat maakt dat je jouw grootste talent, kracht of passie ook echt in de wereld kan zetten, zonder ten onder te gaan aan versnippering. Dat maakt dat we niet aldoor over straat hoeven hollen op weg naar crèche, schoolplein of sportzaal, blik op oneindig, maar dat we weer om ons heen kunnen kijken. Of omhoog.

We hoeven slechts met onze kinderen naar buiten te lopen of we zijn weer deel van de wereld. Laten we niet naar buienrader kijken, maar naar de lucht. Niet alleen naar ons hoofd luisteren, maar ook naar ons hart en ons buikgevoel. We zijn zelf het ritme van het leven. Kijk naar de geboorte, we ademen de cyclus van het leven. Laten we niet de seconden, minuten, uren, dagen, maanden tellen. Niet van het leven, en niet van onze kinderen. Want dat telt minder dan waar het echt om gaat. Liefde, geluk, empathie, geduld, trots, passie, delen, enthousiasme; er bestaan geen abstracte getallen voor. Maar juist die waarden maken een wereld van verschil.

En als we dan met ons kind buiten zijn, zullen we constateren dat de zon net doorbreekt. Dan kunnen we door het bos hollen. Over sloten springen. In het zand gaan zitten en onszelf hardop afvragen: wat maakt me echt gelukkig? Waarna het antwoord zich zal openbaren.

Ik kijk op van mijn beeldscherm en zie de ogen van Zonneke. Ze twinkelen de boodschap dat een regenboog niet wacht tot je klaar bent met je werk. Ik pak haar hand en hol mee naar buiten. Zij leert het mij dagelijks: wonderen zijn er voor hen die het moment grijpen.

 


col1zcol2zcol3zcol4zcol5zcol6zcol7zcol8zcol9zcol10zcol11zcol12z