Isa

Isa


Column voor magazine OUDERS

Leef zelf het leven dat je je kind gunt. Je kunt eindeloos tegen kinderen kletsen, dat ze hun eigen weg mogen volgen. Maar doe het gewoon zelf. Een mooi mamamotto. Toch?

Isa besloot op een dag dat wij vriendinnen moesten worden. Niet zozeer omdat ze mij zo zag zitten, maar ‘dat is leuk voor de kinderen’. Ik vond de gedachtegang wellicht wat eigenaardig, maar niet minder sympathiek en dus spraken we af. ‘Het is geen wijze beslissing om moeders bij elkaar te zetten,’ waarschuwt een vriendin telefonisch: ‘Voor je het weet, rollen jullie vechtend over de grond, terwijl de kinderen spelen en delen.’ Ik lach nog na als de bel doordringend klinkt.

‘Baby!’ roept mijn dochter Zonneke enthousiast als Isa en dochtertje Klaartje binnen wandelen. ‘Het is een kindje,’ tempert Isa het enthousiasme. Om zich tot mij te wenden: ‘Kent ze nog geen namen? Klaartje kent iedereen!’

‘Lala!’ roept Zonneke vervolgens blij als het ‘vriendinnetje voor de toekomst’ voor haar staat. En toegeven, Klaartje lijkt er ook wel een beetje op met haar gele pakje en dito mutsje. ‘Klaartje kijkt niet naar de Teletubbies,’ zegt Isa streng. Ik roep intussen wat complimenten in de richting van haar kind: ‘Wat heb je toch prachtige ogen. En zo vriendelijk!’ Isa kijkt tevreden als haar dreumes wat onzeker naar binnen waggelt. ‘Kijk haar eens stevig lopen.’

Zonneke stort zich zielsgelukkig op het meisje dat komt spelen. ‘Kusje,’ roept ze. Hopelijk overstem ik het ‘aai, aai’ met: ‘Heb je zin in koffie?’ Want ik wil na het Teletubbie-incident voorkomen dat Isa nu denkt dat we haar kind een hondje vinden. Intussen hoor ik Isa’s luide stem: ‘Doe eens een beetje rustig Zonneke! Klaartje is nog maar klein.’

Terwijl ik het tafereel nog aan het verwerken ben, vraagt Isa of Zonneke niet te groot is voor haar leeftijd. ‘Ze zit wel boven in de groeicurve, maar niet boven de lijn’, verdedig ik mijn kind. ‘Klaartje zit precies in het midden. Ze is precies goed!’ Waarna ze vervolgt: ‘Zeg, heb jij eigenlijk wel zes maanden borstvoeding gegeven?’

In een flits denk ik aan een vriendin die zei dat ik bij mijn geboorte achteraan stond toen assertiviteit werd uitgedeeld. Ik besluit met de stomende waterkoker in mijn hand dat dit nu gaat veranderen!

Maar als ik ga zitten, voel ik het warme lijfje van Zonneke. ‘Mama lezen?’ vraagt ze alsof er geen Klaartje rondloopt. Als Isa iets naar voren schuift, vraagt Zonneke vrolijk: ‘Kindje weg?’En ze haast zich om het jasje aan te geven. ‘Daaaaag!’ En ineens realiseer ik me dat mijn dochter haar eigen motto heeft: ‘Leef zelf het leven dat je je moeder gunt!’


col1zcol2zcol3zcol4zcol5zcol6zcol7zcol8zcol9zcol10zcol11zcol12z